| Imaxe de Male |
Ata o de agora todo o que vos ofrecemos foi poesía, e aínda que estamos de acordo con quen dixo que a poesía ten a virtude de, no medio do sufrimento e o desamparo, acender unha luz, tamén a prosa ten luz propia. É por iso que desta vez lle dedicamos o noso (pasa)tempo a ela. Coma todo, depende do momento, do lugar, do que sexa que dependa.
A foto da cuberta dun libro ten que ser unha invitación a mergullarse na lectura, pero pode ser moito máis, pode suxerir outra historia, miles de historias, tantas coma olladas se pousen nela. Aquí vos presentamos outro xogo, Blanco Amor púxonolo realmente fácil.
 |
| Imaxe de Trafegando Ronseis |
Para este traballo eliximos a dunha das edicións de A esmorga por varias razóns: a súa beleza, por recoller a esencia da nosa cidade co río e as tres pontes simbólicas, por ser da autoría de Blanco Amor quen ademais dá nome ao noso instituto e porque en definitiva nos gustou. Se non sodes de por aquí dirémosvos que a varanda é a da Ponte Vella e, ao fondo, divísase a Ponte Nova e a do Viaduto. Esta é unha imaxe que vemos todos os días, o noso barrio está dunha beira do río, e na outra, o resto da cidade, como vedes se a alguén lle interesan as pontes é a nós. Esta é a portada e estes algúns dos resultados.
 |
| "Bañistas no Miño"(1960) Conde Corbal |
“Boas
tardes, don Eduardo”
Chámome Xosé e vivo na rúa.
Vivo aquí dende xa nin me lembro,
desde que non puiden pagar o alugueiro da miña casoupa e me desaloxaron.
Traballaba na fundición das Lagoas, traballaba moito e cobraba pouco, coma
todos, pero o suficiente para comer e pouco máis. A fundición pechou e se a
miña vida non pintaba ben, sen un tellado por riba, aínda peor.
| Capela dos Remedios alcouzo.blogspot.com |
Todo o que teño lévoo posto, a
pucha é nova, deuma como esmola un home máis afortunado ca min. Sempre me
gustou a música, aprendín de oído de rapaz, cun músico alá na miña aldea. Este
acordeón merqueino cos meus “aforros” un ano que a xente estaba ben xenerosa.
Sobrevivo tocando na Ponte Vella
ou pedindo á porta da Igrexa dos Salesianos ou da Capela dos Remedios. Poderame
dicir que son un home sen sorte, pero téñoos visto con menos aínda. Espero que
lle atopen utilidade, vostede ou quen sexa, a tanto papel como leva escrito.
Nese momento óese unha campá,
Xosé érguese e facendo un aceno coa pucha di:
- Ben, don Eduardo, marcho,
empeza a misa, a ver se hai sorte.
- Que a teñas, Xosé. Adeus.
Antón Seoane (2º ESO E)
“Os noivos das augas”
O sol empezaba a agocharse tras o
horizonte. As augas do Miño comezaban a tinguirse dunha cor laranxa dourada moi
fermosa. Un vello acordeonista tocaba unha melodía cuxas notas voaban
caprichosas polo aire. Unha moza loura camiñaba sobre a ponte. Levaba un
vestido branco, sen mangas, e ía descalza. Situouse nun dos balcóns de ferro
que sobresaen da ponte e contemplou o río. O acordeonista, sen deixar de tocar,
observouna en silencio, pensando que era unha das mozas máis bonitas que vira
nunca. Os seus ollos verdes parecían reflexar unha gran tristura. De pronto, un
mozo apareceu correndo dende un dos extremos da ponte berrando “Elíade,
Elíade!” sen cesar. A moza mirouno e tirouse dende a varanda ao río, xusto
antes de que el chegase ao balcón. No lugar onde caeu a moza comezaron a
formarse unhas burbullas como se a auga fervese. O mozo decepcionado golpeou
con forza unha das pedras da ponte e, entre xuramentos, marchou de alí. Todo
aquilo sucedera diante do vello acordeonista, que se deu de conta de que o mozo
choraba e as súas bágoas eran transportadas polo vento. Tras aquilo pensou que
o mellor era prepararse para durmir, xa que comezaba a ser noite. Utilizando a
funda do acordeón como almofada, decidiu esquecer todo aquilo e descansar.
Pero ao día seguinte a moza volveu aparecer,
xusto á mesma hora. Tamén volveu o mozo, pero, ao velo, a rapaza somerxeuse
outra vez nas augas do Miño. Este suceso repetiuse durante unha semana, sempre
observado polo vello acordeonista, que nunca lle atopaba sentido ao asunto.
Mais unha noite, cando o vello xa se dispoñía
a durmir, o mozo chegou á ponte, colocouse no balcón desde o que se tiraba a rapaza e, sen abrir a boca, botouse ao río.
O vello correu ata o balcón por ver que lle sucedera ao mozo. Aínda que aos
seus anos coidaba que era imposible xa que algo o sorprendese,
o que viu deixouno sen fala. Do río estaba xurdindo unha columna de auga
e no seu cume estaba a moza loura. Desta vez levaba unha túnica azul e o seu
cabelo volvérase verde. Parecía unha raíña contemplando os seus dominios. Outra
columna xurdiu ao lado da primeira e, sobre ela, o mozo. Os dous colléronse das
mans e tiráronse ao río.
O vello regresou onda o seu
acordeón e antes de gardalo tocou unhas cantas notas mentres lembraba unha
historia que oíra de neno sobre unha fermosa muller que vivía nas axitadas
augas do Miño, xusto debaixo do arco da Ponte Vella.
Luis Valencia (2º ESO E)
