O pasado 25 de novembro foi o Día Mundial contra a violencia de xénero. Con este motivo a oficina de Igualdade do Concello de Lalín convocou un certame para mover á reflexión sobre este tema. Nós participamos no seu momento con algúns textos, pero non queremos que os vexades como un simple exercicio literario colocado aquí a destempo; son a nosa visión dun problema social que está connosco no día a día.
Non lle vou enviar un cordial saúdo, non o merece. Ela
non é menos ca vostede nin menos ca ninguén. Seica cando naceu lle preguntaron
que quería ser, se home ou muller. E vostede, cheo de razón, repondeu: “Home,
que é superior en todos os sentidos”. Resáltolle, por se acaso non a viu, a
ironía nas palabras anteriores.
Cando vostede
lle levanta a man, ela tenlle medo, noxo, desprezo. Faina sufrir a cambio de
crecerse un pouco e de subir a súa autoestima un chanzo máis, o que vén sendo, a
cambio de nada. Grazas a vostede a xente míraa con lástima ás veces; pola súa
culpa tivo que consolar os pequenos cando ela estaba peor, tivo que tapar as
feridas con maquillaxe e as doenzas que lle provocaba con alegrías falsas.
Saiba vostede
que para facer un aloumiño non é necesario aplicar tanta forza e é preciso que
saiba tamén que o resultados disto non deben ser choros. Esa persoa á que
vostede insulta e menospreza realiza un traballo tan digno coma o seu, os seus
esforzos merecen tamén recompensas. Os dereitos non son distintos para homes e
mulleres, non o esqueza.
Iria Álvarez (3º ESO C)
Non
estimado maltratador:
Empezo
supoñendo que vostede ten varias caras que van aparecendo á medida que vai
coñecendo a súa vítima, pero estou segura de que só unha é a real: a satisfacción
de ver a impotencia por non poder defenderse, e o medo, no rostro da muller que
maltrata.
Do que
si estou segura é de que vostede goza co sufrimento, non só da súa vítima,
senón tamén co da súa familia, tanto a dela como a súa, por que creo que
debería ter en conta que isto sempre se sabe. A violencia pode verse, pode
sentirse…
É certo
que moita xente fai que non a ve, outra realmente non a ve, os menos, e outra
axuda a combatela; pero nunca é suficiente, porque cada vez que se axuda a
alguén, sempre aparece outro coma vostede que volver empezar o horror.
Quero
que saiba o que pode sentir unha muller cando a maltratan. O primeiro é medo,
medo a vostede, ao que pensen os demais cando se enteren, medo a ter que
ocultárllelo aos pais ou a non ter a súa axuda, medo a denunciar, medo a quedar
embarazada e non dar protexido o fillo, medo a morrer sen loitar, medo a que
non a crean… e podería continuar.
Despois,
a impotencia; impotencia de non ser quen de defenderse, de non saber que facer…
As
miñas preguntas son: É isto necesario? Ten algunha razón para facelo? Que gaña?
A
última pregunta podo respondela eu mesma: NADA.
Non
espero a súa resposta, só pretendo que reflexione, que pense no que fai e deixe
de facelo.
Lara Muñoz (3º ESO C)
 |
politikha.blogspot.com
A: Director da Sucursal C da Empresa Globaplux.
De: Diana Paz Andrade.
Escríbolle esta carta para comunicarlle a miña
dimisión. Vostede debería saber cales foron as razóns que motivan que eu
abandone este traballo que, segundo vostede, “ catapultaría a miña carreira”;
aínda así voullas expor.
Tras asinar o meu contrato, pasei a formar parte do
equipo de asesores de finanzas da sucursal, equipo no que eu era a única
muller. O traballo parecía estable e o soldo interesante, pero xa o primeiro
día souben que algo ía mal. Durante a miña presentación ao grupo de asesores co
que ía traballar, deime de conta de que a maioría dos integrantes me miraban
con incredulidade, despois descubrín miradas coma de desexo. Sentinme cohibida,
pero deixeino pasar e comecei a traballar con eles. Pronto apareceron os
problemas, todas as miñas opinións ou ideas eran rexeitadas ou tratadas con
condescendencia. Vinme obrigada a calar, mentres un fato de ineptos facían coma
quen que traballaban sen deixar de mirarme.
Tras aquela experiencia resolvín presentar ante
vostede unha queixa formal e a resposta que obtiven foi:” Iso non é nada,
muller! Ande, tranqulícese e lévelles un
café aos rapaces do seu grupo, que seguro que andan cansos”.
Sentinme tan humillada que abandonei o edificio
rápidamente, tiven, iso si, a tentación de pasar por onda os meus compañeiros
primeiramente a levarlles eses cafés e tirárllelos á cabeza.
Saiba tamén que a empresa está denunciada e que
espero velo, pero nos tribunais.
Luis Valencia (3º ESO C)
 |
De cuatro paredes
A ti:
Non podo máis! Acabaches con cinco anos da miña vida,
non podo seguir aguantando. Dende que te coñezo cambiaches moitísimo, non es o
mesmo, es malo, fas dano a quen está ao teu lado. Por que? Que pasou? Eu a
pesar de todo quérote, pero non podo seguir ao teu carón máis tempo, non podo
darche máis oportunidades se todos os días te volves converter nese monstro que
non pensa, que non sente. A miña familia está demasiado preocupada, están
dispostos a recorrer á policía.
Se ti queres que volva, déixao, déixao, sei que iso
che afecta, esa merda cambioute, haberá máis razóns, pero esa é a
principal. Por que empezaches? Non me
querías? Estabas acaso deprimido? Dimo, sei que podes volver ser o rapaz doce
de corazón grande.
Con todo, non tiñas dereito a facerme dano, xa van
catro ingresos hospitalarios, preciso ademais de axuda psicolóxica, todo por
culpa diso que te metes. A túa familia e os teus amigos acabaranse afastando,
quedarás só. Leti está triste, non te recoñece, non sabe case quen é o seu pai;
os únicos recordos que terá de ti serán gritos, discusións, portazos, golpes,
choros, insultos… Ela quérete, es seu pai, quere estar contigo, pero xa ves,
non podes vela, nin sequera acercártelle, é o que consegues. Por favor, sae
desa burbulla, dáte conta do que acontece.
Recordas aqueles momentos bonitos, eras delicado,
amable, cariñoso, romántico, tiñamos un fermoso futuro xuntos, unha familia,
ese era o noso soño. Nunca imaxinei que chegases a isto, non, aínda non o creo!
Quizais aguantei tanto porque pensei que volverías, que só sería unha mala
época, mala sorte no traballo, a economía, a crise… Pero non sei, non estou
segura de nada, se queres que volva tes que facer algo, hai moitos lugares onde
che poden axudar.
Espero
que te perdoes.
María Núñez (3º ESO C)
|
|
 |
unahistoriacualquieradeverdadblogspot.com
Vostede:
Algunha vez
sentiu medo? Non medo a unha serpe, medo
á persoa coa que compartes unha vida, a que todos os días ves nada máis
levantarte. As persoas teñen medo aos ladróns, aos asasinos, pero eses non se
ven todos os días, non viven na túa casa.
Refírome ao
medo que se sente ao non poder expresarse, a aceptar a escravitude para non
sufrir, á obriga de calar a boca, de
obedecer, de non poder opinar; de pór escusas e ter que mentir, “Caín polas
escaleiras”.
Por que? Por que ten que haber xente que pase por iso
todos os días? E nós, cunha vida normal, non nos damos de conta de
que centos de mulleres están nas súas casas aterradas.
A resposta é
sinxela, porque persoas coma vostede, por enriba de todo ser humano, goza
sentíndose alto, forte, arriba. Estar arriba non é mandar e que obedezan de
seguido por medo. De igual xeito que un pobo non se goberna pola ameaza,
tampouco as persoas. E principalmente, a muller non se goberna, ela ten os
mesmos dereitos ca vostede e non ten por que soportar que o home ao que quixo
un día a faga pasar por iso. Non quere vela sorrir? Non quere que sexa feliz ao
seu lado? Pois así non o consegue, só a fai máis infeliz e máis débil.
| | | | |
Marina Pardo de Andrade (3º ESO C)
